Δρόμος (χωρίς επιστροφή)

Με αφορμή τις ημέρες του Πάσχα

Του Μιλτιάδη Γκουζούρη

Το Πάσχα, με τον κύκλο του πάθους, της σιωπής και της Ανάστασης, μάς θυμίζει κάτι βαθύτερο: πως η ζωή είναι ένα ταξίδι με σταθμούς, κόπο, πίστη και προσμονή. Είναι μια διαδρομή γεμάτη φως και σκοτάδι, συνάντηση και απώλεια, αρχές και άγνωστα τέλη. Κι έτσι, αυτές τις μέρες, ανάμεσα σε μυρωδιές από τσουρέκια και το άναμμα των κεριών, βρέθηκα να σκέφτομαι τον δρόμο. Τον δρόμο που διανύουμε όλοι, καθένας με τον δικό του ρυθμό.

Η ζωή… είναι ένας δρόμος. Όχι ο εθνικός με τις πινακίδες και τα φλας. Όχι. Είναι εκείνος ο άλλος, ο εσωτερικός, ο στριφογυριστός, ο γεμάτος στροφές και ανωμαλίες, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ξεκινάμε όλοι από κάπου. Ίδια αφετηρία, διαφορετική εμπειρία. Άλλοι τρέχουν με χίλια, λες και τους κυνηγά ο χρόνος. Άλλοι πηγαίνουν αργά, σαν να θέλουν να απολαύσουν το τοπίο (ή να αποφύγουν τα διόδια της ευθύνης). Κάποιοι σκοντάφτουν πάνω σε άλλους, άλλοι στρίβουν χωρίς φλας, και μερικοί ούτε που φτάνουν στη μέση της διαδρομής.

Και το περίεργο; Δεν υπάρχει επιστροφή. Ούτε καν για λίγο. Δεν μπορείς να ξαναπεράσεις απ’ το ίδιο σημείο όπως το άφησες. Ό,τι πέρασε… πέρασε. Κάθε χιλιόμετρο είναι μοναδικό, και, είτε σε άρεσε είτε όχι, δεν έχει «κάνω αναστροφή».

Υπάρχει όμως και κάτι σαγηνευτικό σε αυτή την αδυσώπητη μονόδρομη πορεία. Μας ωθεί να προχωράμε. Να επιμένουμε. Να προετοιμαζόμαστε. Το “όχημά” μας, το σώμα μας, το μυαλό μας, η ψυχή μας, θέλει συντήρηση. Λάδια, φρένα, έλεγχος ελαστικών (και ελαστικότητας χαρακτήρα). Δεν πας μακριά με σκασμένα λάστιχα αυτοσεβασμού.

Και φυσικά, παρέα. Το ποιος κάθεται στη θέση του συνοδηγού παίζει ρόλο. Κάποιοι είναι συνοδοιπόροι για χιλιόμετρα, άλλοι κατεβαίνουν απότομα στη στάση “διαφορετικές επιλογές”. Άλλοι έρχονται αργότερα, και μαζί τους αρχίζουν νέες διαδρομές, τα παιδιά, οι φίλοι που έγιναν οικογένεια, οι ξένοι που έγιναν δικοί σου.

Και λένε, ποιος ξέρει αν αληθεύει, ότι ένας μονάχα κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής, να κάνει στροφή στο απόλυτο σκοτάδι και να επιστρέψει με ένα χαμόγελο γεμάτο νόημα. Δεν είπε πολλά. Μόνο ότι “είναι αλλιώς απ’ ό,τι φαντάζεσαι”. Τον πιστεύεις; Εξαρτάται σε ποιο σημείο της διαδρομής βρίσκεσαι εσύ.

Γιατί, τελικά, αυτός ο δρόμος δεν μετριέται με χιλιόμετρα. Μετριέται με στιγμές. Με βλέμματα στο πλάι σου. Με σκέψεις που κάνεις κοιτώντας μπροστά. Με αναστεναγμούς, στροφές, και περιστασιακά… GPS που επιμένει να λέει “επανυπολογισμός διαδρομής”.

Το μυστικό; Να συνεχίζεις. Ήρεμα, αποφασισμένα, με καλή παρέα, με φροντισμένο όχημα, και με την αίσθηση ότι κάθε στροφή κρύβει κάτι που αξίζει.

Γιατί αν κάτι αξίζει τελικά, είναι η ίδια η πορεία.