Η Νέα Γενιά και η Σύντομη Οδός προς την Κορυφή: Μια Επικίνδυνη Αυταπάτη

Του Μιλτιάδη Γκουζούρη

Σε κάθε εποχή, οι γενιές διαφέρουν στον τρόπο που αντιλαμβάνονται την εργασία, την επιτυχία και την προσωπική εξέλιξη. Ωστόσο, παρατηρώ με ανησυχία ότι σήμερα πολλοί νέοι απόφοιτοι, συχνά εξαιρετικά μορφωμένοι και ικανοί, εισέρχονται στην αγορά εργασίας με μια στρεβλή, κατά την άποψή μου, πεποίθηση: ότι μπορούν και πρέπει να αποκτήσουν υψηλές απολαβές και σημαντικούς τίτλους από πολύ νωρίς, χωρίς τον απαραίτητο χρόνο, κόπο και εμπειρία.

Αν και αυτή η φιλοδοξία μπορεί να είναι θεμιτή ως κινητήριος δύναμη, καταλήγει συχνά να δημιουργεί μια βαθιά δυσαρέσκεια όταν η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο σύνθετη. Η εργασία δεν είναι αγώνας ταχύτητας, αλλά αντοχής. Η γνώση που αποκτάται με τον καιρό, η πείρα που διαμορφώνεται μέσα από αποτυχίες και επιτυχίες, και η ικανότητα να διαχειρίζεται κανείς ευθύνες και ανθρώπους, δεν αντικαθίστανται ούτε με τίτλους, ούτε με likes.

Η δική μας γενιά, είτε ως επιχειρηματίες, είτε ως στελέχη ή επαγγελματίες, χρειάστηκε χρόνια μόχθου, επιμονής και χαμηλών τόνων για να ανέβει σταδιακά την ιεραρχία. Δεν μας δόθηκε τίποτα εύκολα. Κι αν κάτι κρατάει ακόμη όρθιες τις δομές της οικονομίας και των οργανισμών, είναι αυτό ακριβώς: η πίστη στην αξία του χρόνου και της εμπειρίας.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο με πρόθεση να κουνήσω το δάχτυλο στη νέα γενιά. Αντίθετα, το γράφω με ειλικρινή επιθυμία να συμβάλλω σε έναν διάλογο που λείπει: να μιλήσουμε ανοιχτά για την αξία του σταδιακού χτισίματος μιας πορείας. Για την καλλιέργεια επαγγελματικής ταπεινότητας. Και, κυρίως, για την ανάγκη να δούμε την επιτυχία όχι ως κάτι άμεσο και θεαματικό, αλλά ως κάτι σταθερό και διαχρονικό.

Η νέα γενιά έχει όλο το μέλλον μπροστά της. Εμείς οφείλουμε να της θυμίσουμε πως το πιο δυνατό θεμέλιο για μια σπουδαία καριέρα δεν είναι η ταχύτητα, αλλά η ανθεκτικότητα.