Λουάντα (Ανγκόλα): Η πιο ακριβή πρωτεύουσα της Αφρικής και μια χώρα με τεράστιες, ανεκμετάλλευτες δυνατότητες

Η Λουάντα, η πρωτεύουσα της Αγκόλας, είναι μια πόλη γεμάτη αντιφάσεις. Από τη μία, πολυτελή ξενοδοχεία, δυτικού επιπέδου εστιατόρια, επαύλεις με θέα στον Ατλαντικό. Από την άλλη, φτωχογειτονιές που εκτείνονται για χιλιόμετρα και καθημερινές ελλείψεις βασικών υπηρεσιών. Αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο τον επισκέπτη δεν είναι η ομορφιά της ακτογραμμής ή η ζωντάνια των ανθρώπων, αλλά το γεγονός ότι για να απολαύσει κανείς υπηρεσίες επιπέδου δυτικού κόσμου στη Λουάντα, χρειάζεται να πληρώσει περισσότερα απ’ ό,τι θα πλήρωνε στη Νέα Υόρκη.

Οι τιμές ενοικίων, τροφίμων και μετακινήσεων για τους ξένους και την εύπορη ελίτ είναι εξωπραγματικές. Η Λουάντα έχει καταταγεί αρκετές φορές στις πρώτες θέσεις των πιο ακριβών πόλεων στον κόσμο για τους expats. Αυτή η στρέβλωση δεν οφείλεται στην ισχυρή οικονομία – το αντίθετο. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών κακοδιαχείρισης, εξάρτησης από το πετρέλαιο και –κυρίως– μιας διαβρωτικής διαφθοράς που έφτασε στο απόγειό της υπό τη διακυβέρνηση του Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος.

Η οικογένεια Ντος Σάντος, και κυρίως η κόρη του, Ιζαμπέλ, θεωρείται ότι καταχράστηκε τεράστια ποσά από τα δημόσια ταμεία, οικοδομώντας μια αυτοκρατορία πλούτου την ώρα που ο απλός κόσμος αγωνιζόταν να καλύψει βασικές ανάγκες. Παρότι τα τελευταία χρόνια έχουν ξεκινήσει διαδικασίες ελέγχου και ανάκτησης περιουσιών, η βλάβη που προκάλεσε αυτή η ελίτ στη χώρα είναι βαθιά και ακόμη ενεργή.

Κι όμως, η Αγκόλα είναι κάτι πολύ περισσότερο από τη Λουάντα και τις σκιές της. Είναι μια χώρα με εντυπωσιακά φυσικά τοπία, πλούσια πολιτιστική παράδοση και γεωστρατηγική θέση που θα μπορούσε να τη μετατρέψει σε διαμάντι της νοτιοδυτικής Αφρικής. Από τους καταρράκτες του Καλαντάνγκα μέχρι τα οροπέδια του Μπίε, και από τις εύφορες κοιλάδες μέχρι τους αχανείς πόρους σε πετρέλαιο, διαμάντια και ορυκτά, η χώρα διαθέτει όλα τα υλικά για να ευημερήσει.

Αυτό που της λείπει είναι η πολιτική βούληση για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο: διαφάνεια, λογοδοσία, επενδύσεις στις υποδομές και πάνω απ’ όλα, στους ανθρώπους της. Μια νέα γενιά Αγκολέζων αναζητά αλλαγή. Το ερώτημα είναι αν η διεθνής κοινότητα, οι επενδυτές και η ίδια η ηγεσία της χώρας θα σταθούν αρωγοί σε αυτή την πορεία.

Η Λουάντα μπορεί να είναι σήμερα η βιτρίνα της ανισότητας. Αλλά η Αγκόλα ολόκληρη μπορεί, και πρέπει, να γίνει το πρότυπο της αναγέννησης.