Πλεύση Ελευθερίας και Ζωή Κωνσταντοπούλου: μια προσωπική άποψη για τον λαϊκισμό χωρίς κατεύθυνση

Του Μιλτιάδη Γκουζούρη

Θα ήθελα να μοιραστώ την προσωπική μου άποψη, με απόλυτο σεβασμό στη δημοκρατική ελευθερία έκφρασης και χωρίς πρόθεση συκοφαντίας, σχετικά με την πολιτική παρουσία του κόμματος Πλεύση Ελευθερίας και της επικεφαλής του, Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Κατά την προσωπική μου γνώμη, το κόμμα αυτό βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε έναν σκληρό, καταγγελτικό λόγο, αξιοποιώντας, ή και εκμεταλλευόμενος, τα υπαρκτά προβλήματα και τις δυσκολίες που βιώνουν οι πολίτες καθημερινά. Η ρητορική που ακολουθείται μου θυμίζει συχνά τη ρητορική που συναντάμε σε παραδείγματα αμερικανικού λαϊκισμού: απόλυτη πόλωση, δαιμονοποίηση των «άλλων», έμφαση στο συναίσθημα, και συνεχείς επιθέσεις σε πολιτικά πρόσωπα και θεσμούς.

Αυτό που προσωπικά διαπιστώνω είναι ότι λείπει ένα συγκροτημένο, ρεαλιστικό πρόγραμμα. Δεν έχω ακούσει ούτε μία ξεκάθαρη πρόταση για τα μεγάλα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα: το ασφαλιστικό, η ενέργεια, το δημογραφικό, η πράσινη μετάβαση, η εκπαίδευση, η οικονομία. Η κριτική προς τους άλλους δεν είναι αρκετή, και η πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια μόνιμη καταγγελία του “συστήματος”.

Φυσικά, κάθε φωνή στον δημόσιο διάλογο έχει το δικαίωμα να ακούγεται. Όμως, κατά τη γνώμη μου, όταν κάποιος επιδιώκει να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην πολιτική ζωή, οφείλει να παρουσιάζει όχι μόνο τι δεν πάει καλά, αλλά και πώς σκοπεύει να το αλλάξει, με σχέδιο, τεκμηρίωση και υπευθυνότητα. Με σεβασμό προς κάθε διαφορετική άποψη, αυτή είναι η δική μου θέση.