Τι είναι αυτό που κρατά τους άξιους μακριά από τη δημόσια διοίκηση;

Στην Ελλάδα, η πολιτική ζωή συχνά μοιάζει με σκηνικό που δεν προσκαλεί, αλλά απωθεί. Αντί να εμπνέει, τρομάζει. Όχι μόνο τους αδιάφορους, αλλά – και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό – τους ικανούς, τους έντιμους, τους μορφωμένους, εκείνους που θα μπορούσαν να φέρουν πραγματική αλλαγή.

Ο φόβος δεν είναι αβάσιμος. Είναι ο φόβος της απαξίωσης, της στοχοποίησης, του προσωπικού κόστους. Είναι ο φόβος της παγίδευσης σε ένα σύστημα που μοιάζει αδιάβλητο από κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης. Είναι το αίσθημα ότι η ποιότητα είναι ξένο σώμα στον δημόσιο λόγο, ότι η σοβαρότητα και η μετριοπάθεια δεν επιβραβεύονται αλλά καταπνίγονται μέσα στον θόρυβο της δημαγωγίας και της μετριότητας.

Η γραφειοκρατία, οι πελατειακές σχέσεις, η έλλειψη αξιοκρατίας και ο τρόμος της έκθεσης στα φώτα της πολιτικής αντιπαράθεσης έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον αποστειρωμένο από δημιουργικότητα και αλήθεια. Κι έτσι, ο δημόσιος τομέας στερείται ακριβώς εκείνους που χρειάζεται περισσότερο: ανθρώπους με ήθος, με όραμα και με διάθεση να προσφέρουν χωρίς ιδιοτέλεια.

Αντί να βλέπουμε την πολιτική ως χώρο προσφοράς και προόδου, τη βλέπουμε – δικαίως – ως ναρκοπέδιο. Ένα μέρος όπου η διαφάνεια συχνά υπονομεύεται, και η φωνή της λογικής χάνεται στον θόρυβο της πόλωσης. Κι έτσι, αντί για υπεύθυνους πολίτες, παράγουμε θεατές. Ή – ακόμη χειρότερα – κυνικούς.

Αλλά αν δεν μπει κανείς στον κόπο να αλλάξει το τοπίο, ποιος θα το κάνει; Κι αν δεν το αλλάξουμε εμείς, τότε σε τι κόσμο ακριβώς παραδίνουμε τα κλειδιά;

Ίσως ήρθε η ώρα να ξανακάνουμε την πολιτική κάτι που δεν τρομάζει. Αλλά κάτι που αξίζει.